เวลาก็ผ่านมา 3 เดือนแล้ว ฉันน่าจะลืมเธอไปได้ น่าจะทำใจได้
แต่ทำไมยิ่งอยากจะลืมมันยิ่งตอกยำให้กลับจำ มันทำใจไม่ได้จริงๆ
ทั้งๆที่น่าจะทำได้ แต่ทำไมถึงทำไมไม่ได้ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันเคยถามตัวเองว่าทำไมฉันถึงรักเธอ ทำไมถึงได้เลือกเธอ
แล้วฉันไปรักเธอตอนไหน ฉันเองยังไม่รู้ว่าทำไม
แค่คนๆหนึ่ง มันทำให้ลืมไม่ได้เลยหรอ แต่คำตอบที่ได้คือ ลืมไม่ได้
ฉันคงรักเธอจริงๆ รักแบบที่ไม่เคยมอบให้ใครมาก่อน
เวลาแค่ไม่กี่เดือน เธอทำให้ฉันรักเธอได้ ฉันงงกับตัวเองมาก
อาจเป็นพรหมลิขิตให้มาเป็ฯแบบนี้ก็ได้ละมั้ง
ซึ่งฉันก็ต้อง "ยอมจำนนฟ้าดิน" ให้ฟ้าดินแยกฉันไกลเธอ
วันเสาร์ที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2553
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

RSS Feed
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น